Necrologie Pastor Piet Hoogenboom

Pastor Piet Hoogenboom werd geboren 28 april 1931. Hij was de derde in een gezin van vier kinderen. Het was een eenvoudig gewoon gezin, dat Piet later op die manier waardeerde toen hij in het pastoraat kennis maakte met vele gezinnen. Vader was technisch tekenaar bij Stork in Amsterdam en moeder had een winkeltje “Verpakte levensmiddelen en comestibles”. 

De jeugdjaren van Piet Hoogenboom speelden zich vooral af tijdens de oorlog. Verenigingen werden veelal opgeheven. De gezelligheid speelde zich af binnen het gezin Hoogenboom: boeken lezen uit de bibliotheek van de St. Vincentiusvereniging, spelletjes doen, zingen en overdag buitenspelen. Veel jongens die later priester werden, speelden pastoortje, preekten voor de huisgenoten en deelden schuimpjes uit als hostie. Ook Piet was zo’n jongetje. 

Toen Piet tien jaar was, was pastoor Leo Schalke pastoor in de Liduinaparochie van Haarlem. Deze eenvoudige parochiepastor, die veel weggaf aan arme mensen, werd een beetje zijn voorbeeld. 

In zijn boek over zijn leven schrijft Piet ook over roeping. Ieder mens wordt geroepen en waartoe je geroepen wordt, hangt vooral af van de omstandigheden waarin je leeft. De omstandigheden van gezin en parochie brachten Piet tot het priesterschap. 

In 1945 ging Piet met ongeveer honderd andere jongens naar het kleinseminarie Hageveld in Heemstede. Met z’n gemakkelijke karakter paste hij zich aan in een strak regiem en strikte dagorde van studeren, sporten, eten en ontspanning. Piet relativeerde later het pedagogisch klimaat dat toen op seminaries en andere internaten heerste. Het had achteraf ook veel waardering voor de smaak voor taal, kunst, liturgie en muziek die zich daar bij hem ontwikkelde. Leo Timmermans, de latere deken van Haarlem die in 2019 overleed, werd een goede en blijvende vriend van Piet. 

In 1951 ging Piet naar het grootseminarie Warmond. Hij kreeg daar les van de latere kardinaal Willebrands, de pionier van de oecumene en toen directeur op Warmond. Willebrands had een warm hart voor zijn studenten en bracht ze in contact met de nieuwe ontwikkelingen op weg naar het 2eVaticaans Concilie. 

Op 15 juni 1957 werd Piet met zijn klasgenoten tot priester gewijd. Met zijn eigen woorden was dit een dag van grote blijdschap, dankbaarheid en verwondering, een dag om nooit te vergeten. De volgende dag droeg hij z’n eerste plechtige H. Mis op in de Liduinakerk. 

Pastor Hoogenboom mocht op vier plaatsen herder zijn. 

Zijn eerste parochie van 1957 tot 1959 werd Tuitjehorn bij pastoor Meijnders. Piet moest daar erg wennen aan de deftige levensstijl die deze pastoor van huis uit had meegekregen. Pastoor Meijners had niet zoveel op met veranderingen en droeg Piet het eerste jaar aandacht te besteden aan huisbezoek, de zorg voor de zieken, de godsdienstlessen op de lagere school, het maken van de preek en de begeleiding van het jeugdwerk. 

Van 1959 tot 1970 was Piet kapelaan in Den Helder. Hij was daar de eerste kapelaan in een jonge parochie in Nieuw Den Helder. Eerst in een noodkerk en vanaf 1962 in de nieuwe Nicolaaskerk. Bij zijn aankomst hing er een briefje op de deur:”Piet, het is mooi weer. Ik ben met Riek een dagje uit. Sleutel bij de buren”. Pastoor, kapelaan en huishoudster woonden nog in een gewoon rijtjeshuis. Hij had daar een klein kamertje met opklapbed. Voor het slapen gaan één stoel op de gang en de andere op tafel. Dat was geen prettig begin. Toch werd Den Helder een mooie en boeiende tijd. Het pastoraat in de marinestad was van een heel andere aard dan op het platteland rond Tuitjehorn. De marinemensen kwamen overal vandaan. Het was een jonge bevolking. De mannen waren dikwijls lang van huis. In de parochie stonden vier katholieke scholen. Het was een zware en uitdagende opdracht om in Nieuw Den Helder een nieuwe parochiegemeenschap op te bouwen. Marinemensen werden dikwijls verplaatst en zij waren gewend om te denken in een cultuur van rangen en standen. Naast het pastorale werk gaf Piet nog twintig uur godsdienstles op de twee huishoudscholen. En dan was het de tijd van het Tweede Vaticaans Concilie, dat allerlei dynamiek op gang bracht, een spannende en boeiende tijd. In die tijd waren onder jongeren de Pax Christi voettochten heel populair. Piet ging als aalmoezenier met zo’n groep op stap. 

In 1970 zat er een nieuwe benoeming aan te komen. Piet hoopte op een parochie in een volkse wijk. Het werd echter de parochie van de kathedraal St. Bavo in Haarlem. Het voelde allemaal wat te groot. En dan waren er nog de spanningen tussen vernieuwers en behoudenden. Z’n klasgenoot Ad Simonis werd bisschop van Rotterdam. Dankzij het geweldige team en de prettige leefgemeenschap op de pastorie hield Piet het in Haarlem vol. Maar toch raakte Piet in 1975 overspannen. Hij verhuisde voor enige tijd naar de pastorie van zijn vriend Leo Timmermans. Achteraf bracht deze moeilijke periode hem ook weer meer begrip voor mensen in een psychische crisis. 

Spanbroek leek voor de leiding van het bisdom voor onze herstelde Piet een goede plaats. Het leek deze stedeling van geboorte en na 18 jaar stadsparochies zo dorps. Hij werd daar pastoor. Maar ook in Spanbroek aardde deze open persoon snel. Gelukkig had hij in deze periode van herstel veel steun van de eerste pastorale werker in het bisdom: Rob Mascini. Over de periode in Spanbroek sprak Piet altijd heel positief. Als pastoor werkte hij steeds samen met goede besturen. Hij vond van zichzelf dat hij niet zo’n geweldige bestuurder was. Hij was pastor/herder en waardeerde de bestuurskwaliteiten van anderen. Hij kon zich in Spanbroek volledig wijden aan het pastoraat. Vele bruidsparen werden door hem voorbereid op hun huwelijk. De liturgie vroeg veel tijd en aandacht. Van alle parochianen werd afscheid genomen met een kerkelijke uitvaart. Ook dat bracht weer veel pastorale zorg met zich mee. De verwachtingen rond jubileavieringen werden steeds persoonlijker, enz., De periode in Spanbroek van 1976 tot 1997 werd een mooie tijd. Hieraan droeg ook de goede relatie met de gastvrije huisgenote Jo Knol zeker bij.

Na zijn afscheid in 1997 gaf Piet nog vele jaren zijn gewaarde Bijbelcursus en ging hij op zaterdagmorgen voor in de kapel van Zandhove. In die tijd genoten Jo en Piet in hun gezellige huis aan de Slotweg van de welverdiende rust. Zij ontvingen daar vele vrienden en gingen bij anderen weer op bezoek.  Vanwege de gezondheid van Jo verhuisden zij in 2008 naar twee aanleunwoningen bij Zandhove. Jo overleed in sept. 2010. Dat was voor Piet een groot verlies. Alleen ging hij dapper verder, bleef genieten van muziek en literatuur en iets lekkers had hij er graag bij.

Diversen

Agenda
Linkjes

Contact

Spanbroekerweg 186
1715 GV SPANBROEK
Tel: 0226 351 239

Noodnummer
Tel: 0653756586